گاه یک سنجاقک به تو دل می بندد

و تو هر روز سحر می نشینی لب حوض تا بیاید از راه
از خم پیچک نیلوفرها

روی موهای سرت بنشیند
یا که از قطره آب کف دستت بخورد
گاه یک سنجاقک همه معنی یک زندگی است.

می دانی

روزهای ابری و سیاه
ماندگار نیستند
باران که بیاید
همه چیز را میشوید و میبرد
باران که بیاید
ابرهای سیاه میروند
رنگین کمان میشود
و
طراوات باران میماند

یادت باشد
ماه پشت ابر ماندگار نیست

دلتنگی

زندگی شال بافتنی بود

که دور گردنت پیچیدی

وهوا سرد و سردتر شد.

گاهی

چقـــــــــدر دلت برای

....

یک خیال راحـــــــت

تنگ می شود....

بگذار با تو بگویم

بی خاطرات تو،

تلخ است،

کجا باید ملاقاتت کنم

من هم،

تنها نشسته ام به شاخه توفان.

از آب و آینه و آدم...

حرفی بزن،

شاید شکوفه ای بدمد،

بر شاخه های مریم

در باغ پرت دل...

آیینه ای به دست،

می گردم

در لابلای دفتر مشق شبانه ام...

بر شاخه های مریم

شعری نشسته بود

با صد هزار قافیه

پنهان ز چشم من!

آیینه ای به وسعت خورشید